Petrus en Den Doodendraad

Het Gevolg

Tijdens de Eerste Wereldoorlog werd de grens tussen België en Nederland door de Duitsers hermetisch afgesloten door een elektrische draad (een soort ijzeren gordijn avant la lettre).
Bepaalde leefgemeenschappen op de grens werden op die manier van mekaar gescheiden met vaak grote sociale en emotionele gevolgen. Tegen de achtergrond van dit historische gegeven speelt ‘Petrus en den doodendraad’.
De oude Petrus verblijft in een bejaardentehuis en krijgt bezoek van Sofie, een jong meisje dat zich voorstelt als vrijwilliger. Petrus reageert nors en afwijzend. Maar gaandeweg komen er elementen in het gesprek waaruit duidelijk wordt dat Sofie meer weet over de rol van Petrus in een passionele vete die zich afspeelde tijdens de eerste wereldoorlog. Als dan ook nog duidelijk wordt dat het meisje waar Petrus verliefd op was, de grootmoeder van Sofie is, ziet Petrus de kans om eindelijk zijn versie van de feiten te geven.
Colofon
Tekst: Guido Van Meir
Regie: Stefan Perceval
Spel: Jo De Meyere en Sofie Palmers
Scenografie: Niek Kortekaas
Kostuums: Chris Snik
Recensies
Petrus en den doodendraad zou de zoveelste voorspelbare tearjerker over ‘liefde in oorlogstijd’ kunnen zijn. Maar de regie bezorgt het stuk glans.
Hoogtepunt: De scène waarin Jo De Meyere aan Sofie Palmers vertelt hoe hij onder ‘den doodendraad’ probeerde te kruipen.
‘Marie? Marie? Marieke?’ Als de bejaarde oud-strijder Petrus fluistert Jo De Meyere de naam van zijn geliefde. Door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog kon Petrus zijn Marie nooit in de armen sluiten.
De Meyere speelt ongewoon ingehouden en intens met subtiele mimiek en dito stemgebruik. Zijn Petrus belichaamt de diepe put vol verdriet waarin een mens tuimelt als hij alleen achterblijft na jarenlang liefhebben of verlangen naar dat liefhebben. Oorlog verplicht vaak tot dat laatste. Petrus en den doodendraad zou de zoveelste voorspelbare tearjerker over ‘liefde in oorlogstijd’ kunnen zijn. Maar de regie van Stefan Perceval bezorgt het stuk glans.
Perceval nam in extremis de regie voor zijn rekening nadat Ignace Cornelissen, de vorige regisseur en artistiek leider, opstapte bij Het Gevolg. Perceval creëerde letterlijk een cocon voor de acteurs te midden de turbulente tijden waarin het Turnhoutse gezelschap zich bevindt. Die cocon levert hartverwarmend theater op waarin de Groote Oorlog de achtergrond vormt voor een verhaal over hoe een mens soms veroordeeld is tot levenslang verlangen naar zijn ‘Groote Liefde’.
Els Van Steenberghe is theaterrecensent.
Back to Top