Loop

HETPALEIS en Ultima Thule

Ergens in de wereld. Om het even waar. Om het even wanneer. Twee broers. Twee zussen. Twee families. De ene broer vrijt met de ene zus, de andere met de andere. Tot de oorlog uitbreekt. De twee broers worden opgeroepen. Ze vertrekken. De ene meldt zich, de andere deserteert. En plots zijn er twee kampen. Tot de ultieme confrontatie: de executie van de ene broer door het peloton van de andere broer. Wat eens een microkosmos was, wordt platgetrapt onder de combatlaarzen van de geschiedenis. LOOP! probeert te begrijpen waarom de ene keuze de ene is en de andere de andere.
Colofon
Kostuumontwerp Chris Snik Decoruitvoering Danny Havermans, Filip Peeters, Rupert Defossez Spel Dominique Collet, Joris Hessels, Lore Dejonckheere, Sven Ronsijn Poppen en scenografie Filip Peeters Stage kostuums Ines Desmyttere Met dank aan Jan Bijvoet Dramaturgie en regieassistentie Jelte Van Roy Compositie en live muziek Joeri Cnapelinckx, Tom De Wulf Klankontwerp en -uitvoering Patrick Romain Projectleiding Raf Peeters Lichtontwerp en -uitvoering Rupert Defossez Tekst en regie Wim De Wulf
Recensies
“Ja, de oorlog is nu ook definitief het theater binnengedrongen. Voor aanvallen over historische correctheid hoeft Loop! evenwel niet te vrezen. Hun oorlog speelt ‘om het even waar, om het even wanneer’. Voorbij de anekdotiek van film en tv kan theater dan ook streven naar de kern van de zaak: de dwingende machinerie van onvrijheid achter elke oorlog.” De Standaard
“Scenograaf Filip Peeters, die ook de poppen ontwierp, maakt met slechts één voorwerp een heel arsenaal aan indrukwekkende beelden: van repetitieve machines (een verticale op een horizontale tafel) over een klaterende piano (twee tafels boven elkaar) tot mistige loopgraven en staketsels (tafels ondersteboven). De ratelende livemuziek van Joeri Cnapelinckx en Tom De Wulf is eveneens indrukwekkend. Acteur Joris Hessels, die hier zijn figurentheaterdebuut maakt, overtuigt naast Ultima Thule-getrouwen Sven Ronsijn, Dominique Collet en Lore Dejonckheere.” Cutting Edge
De Standaard –WOUTER HILLAERT
Ja, de oorlog is nu ook definitief het theater binnengedrongen. Voor aanvallen over historische correctheid hoeft Loop! evenwel niet te vrezen. Hun oorlog speelt ‘om het even waar, om het even wanneer’. Voorbij de anekdotiek van film en tv kan theater dan ook streven naar de kern van de zaak: de dwingende machinerie van onvrijheid achter elke oorlog. Nochtans schreef regisseur Wim De Wulf een erg Vlaams verhaal. Ergens tussen Het gezin Van Paemel en Mijn kleine oorlog proberen twee broers hun leven op te bouwen zoals het jongelingen past: met een lief, en in de muziek. Carlo is de koele denker, hij bekwaamt zich op Liszt. Theo is één brok emotie, hij verkiest het wildere gitaarwerk. Maar dan komt de oorlog. Wat doet die met hoofd en buik? Zoals wel vaker weeft De Wulf tussen zijn kleine figuren de ontluikende liefde, om de impact van de grote omstandigheden des te tragischer te maken. Carlo en Theo krijgen iets met Lena en Martha, de dochters van fabrieksbaas Van Outryve. Maar al tijdens de mobilisatie scheurt hun kwartet, en wordt het zelfs tegen zichzelf
uitgespeeld. Het hoofd mag zich verzetten tegen alle geweld, de buik compleet gehoorzamen, maar toch zuigt de oorlogsmachine alles op in haar molenrad van schuld en doodslag. Voor die omslag volstaan op scène een twintigtal tafels, die telkens van positie wisselen. Fabriek wordt slagveld, slagveld wordt kerkhof. Bommen vallen er niet. In Loop! zit de oorlog vooral in het hoofd. En in één mandarijntje. De vader van Carlo en Theo krijgt het steeds weer aangereikt, maar is een arm verloren in de fabriek. Hij kan zijn verlangen enkel aankijken, maar het niet hanteren. Precies dat beeld vat de hele voorstelling. Tien uitdrukkingsloze poppen, vier levendige acteurs en twee muzikanten maken er een ontroerend oorlogsportret van.
De Morgen – www.ultima-thule.be
Back to Top